Hallo België!!

Na dit verhaal zullen we even afscheid moeten nemen van deze blog hier. We vertrekken namelijk morgenvroeg om 8u richting Pays Dogon. De planning hiervoor ziet er als volgt uit:

Donderdag 25/3 - zaterdag 27/3: naar dorpje Sangha voor het feest van 'le Centenaire' (= 100-jarig bestaan van het school ginder, Jaqcues Chirac komt ook)
Zondag 28/3 - vrijdag 2/4: Pays Dogon (tikt dat maar eens in op google, gewoonweg magnifique)
Zaterdag 3/4 - maandag 5/4: in dorpje Sangha voor computerlessen te geven in het hotel van de grote broer van Mettez..

Het gaat daar zeker een fijne tijd worden!Alle Malinezenpraten altijd vol bewondering over Pays Dogon.. Pays Dogon is een uitgestrekte vallei in Mali. De mensen ginder leven volgens dezelfde tradities en gewoontes.. Er zijn zo'n 249 dorpen daar. Eentje daarvan is Sangha, het dorp waar Mettez afkomstig van is. Alle mensen die in Sangha wonen, noemen Dolo. Dus alle Dolo's over heel de wereld zijn afkomstig van Sangha. Het enige nadeel is dat we in Pays Dogon zelf geen elektriciteit gaan hebben, laat staan dat we er op het internet kunnen.. Ook in Sangha zijn we niet zeker dat we internetverbinding zullen hebben. We zullen het moeten afwachten en zien op de moment zelf.

Het was een zeer bewogen week. Tussen zaterdag en nu is er weer heel wat gebeurd. Zo zijn we zaterdag met de pirogue gaan vertrekken vanuit Mopti richting het dorpje Bozo, aan de andere kant van de Niger (=rivier)..Een pirogue is te vergelijken met een gondel zoals in Venetië. Daarom noemen ze Mopti 'het Venetië van Mali'. Er is wel een verschil tussen een pirogue en een pinasse. De pirogues zijnoverdekt, en de pinasses niet. Dus het is het beste om teovernachten op een pirogue.Het was echt rustig en supermooi, aangezien er nu niet veel verkeer is op de Niger omdat er geen toeristen meer zijn. Ook hadden we een pirogue zonder motor, dus we hebben echt genoten van de stilte en de rust. Het water van de Niger staat voor de moment wel laag, aangezien het nuhet warme seizoen is. Daarom zijn we een aantal keren vastgelopen in het zand, maar de bestuurder van de pirogue wist ons er elke keer weer uit te krijgen. Eens we aangekomen waren in Bozo, viel ons de armoede eens te meer op. We waren misschien maar 2km verwijderd van Mopti, een zeer drukke industrïele plaats, terwijl we nu echt terecht kwamen in een dorp waar de mensen zonder enige materialistische invloed leven. Ook stormden alle kinderen ginds op ons af, toen we de ballonnen uitdeelden. Jaja, onze eerste ballonnen zijn reeds uitgedeeld ;)

Gisteren (dinsdag) was DE spannendste dag van de voorbije weken: ons brommertje arriveerde! We hebben ons brommer in Mopti gekocht, aangezien het daar goedkoper is dan hier in Sevare. Alou heeft ons goed geholpen om iets van de prijs af te krijgen en ook om de brommer te transporteren naar hier.. Maar de brommers hier worden geleverd in een kist, in afzonderlijke delen. Dus moest de brommer nog in elkaar gezet worden achteraf. Daar hebben we dan nog tot 's avonds op gewacht en EINDELIJK konden we zelf gaan cruisen met ons eigen brommertje!!! Wat een zalig gevoel seg!! Zoveel vrijheid dat we nu hebben..

's Avonds kregen we zelfs de kans om met een auto te gaan rijden.. Er moest een Nederlands koppel naar Mopti (dat is zoals naar Aarschot rijden, een 15tal km)gebracht worden, en wij waren toen de enige op dat moment die een auto konden besturen. Het was een zwarte Mercedes, nen dikke bak dus!! Hij had ook gepimpte velgen.. Dat was dan weer fijn voor Kenneth. Wat een geweldige kans om eindelijk nog eens met een auto te rijden. Het is nu niet zo dat we hier de wegen onveilig maken, maar het deed wel terug deugd om eens met een auto te rijden, zowel voor Britt als voor Kenneth..

We zijn als het ware al echte chauffeurs op de Malinese wegen. Spijtig genoeg zullen we ons brommertje anderhalve week moeten opbergen, aangezien we tot na Pasen weg zijn.

Gisteren hebben we hier dus de eerste grote aankoop gedaan, maar ook vandaag (woensdag) werd er met het geld gesmeten (bij wijze van spreken). Britt was zo stom geweest om haar GSM in het water te laten vallen toen ze de kleren aan het wassen was, en hem er pas uit te halen als ze alle kleren gewassen waren. Met als gevolg dat de GSM dus niet meer werkte. Tevergeefs zijn we er nog mee naar de reparateur gereden, maar helaas, hij had al de geest gegeven.. Dus zat er niets anders op dan een nieuwe GSM te gaan kopen. Nu heeft Britt zo'n oud Nokia-model met weinig geheugen, maarja het is iets eh ;) Meer heeft ze voor de moment niet nodig.. Het is gewoon maar om iets aan het thuisfront te laten horen.. Meer hebben we hier in Afrika niet nodig, want hier zijn we echt minder materialistisch geworden. We bekijken de zaken met een andere blik dan jullienu. Hopelijk krijgen jullie zelf eens de kans om met jullie eigen ogen te zien hoe wij hier nu leven, en hoe de mensen hier leven. Want ook al hebben ze hier geen internet, auto, fiets, brommer ofPSP,... de mensen zijn hier supergelukkig.. En we merken het ook aan onszelf. Het kost echt moeite om de computer nog eens op te zetten of om de GSM nog eens in handen te nemen, aangezien we hier gelukkig worden door gewoon te praten met de mensen en ons onderling te amuseren.

Nu zeggen we voor de laatste keer in twee weken vaarwel, maar geen nood, er komt zeker en vast een vervolg!!

Tot gauw iedereen en we gaan veel foto's nemen, zodat jullie kunnen meegenieten van het prachtige Pays Dogon!!!

Afrikaanse zoenen xxxxx

Britt & Kenneth